Op kraakheldere avonden waarop veel sterren te zien zijn, heb ik met vriend H. vaak de volgende conversatie: wanneer lukt het ons succesvol het universum te exploreren? Nooit, zeg ik dan: de mens is een toevallige levensvorm op een toevallig vruchtbare planeetschil. Wij horen hier en zullen ook weer verdwijnen. De rest is overmoed. Je moet dat ruimer zien, repliceert H. dan: wij en al die andere planeten zijn kinderen uit dezelfde krachtige kosmische zaadlozing van 13,8 miljard jaar geleden.