Nieuws: Sylvia Witteman suggereert dat boek van Adriaan van Dis de dood van Wim T. Schippers heeft veroorzaakt
In haar column voor de Amsterdamse krant Het Parool schrijft Sylvia Witteman over de dood van Wim T. Schippers. Halverwege de column begint ze over de roman Alles voor de reis van Adriaan van Dis, waarin hij in een nauwelijks gefictionaliseerde vorm zijn liefde voor Ellen Jens belijdt, die haar leven ook deelde met Schippers (in het boek de Ander). Witteman was niet onder de indruk van het boek: ‘Ik las dat boek met stijgende afkeer (…)’ en eindigt haar column met een verdachtmaking die behoorlijk onder de gordel is.
Van Dis heeft zijn geheime liefde, tegen beter weten in, tóch van de daken geschreeuwd. Dat had hij niet moeten doen. Hij heeft die arme ‘Ander’ niet ontzien, maar verwond.
Of erger.
Op X reageert Theodor Holman, de voormalige columnist van Het Parool, instemmend: ‘Dat denk ik ook.’
(foto © Dolf Verlinden)
Het was buitengewoon onhoffelijk van van Dis om zo kort na haar dood met deze onthullingen te komen terwijl Wim Schippers nog in de rouw was . Een akelige toon die ik altijd hoor als ik van Dis hoor spreken is dus toch iets wat zich ook in zijn daden uit . Hij heeft Wim T. Schippers een trap na gegeven . Was het boek een uiting van liefde of iets heel anders namelijk een schreeuwenend ego ?
Hoe dan ook blijft het onbegrijpelijk dat volwassen ,intelligente en creatieve mensen zo stiekum moesten doen en elkaar uiteindelijk allemaal bedrogen hebben . Rust zacht Wim T. Schippers.
Wie verdacht maakt, blijft. Een nieuwe variant op Wie schrijft… We hebben al de rel rond Markuszower die alle oorlogen ter wereld in de schoenen geschoven krijgt, nu Witteman erbij. De beroepsdeformatie van macht verzamelen met het wapen ‘beschuldiging’. Hoe lang blijft dat mes nog scherp?
Wat een vreselijk incestueus clubje is schrijvend Nederland toch. Het gehalte roddel en achterklap is erger dan in menig refo-dorp op de Veluwe. Afgezien daarvan.. Was Adriaan niet altijd de homo du jour?
Waarom zo sneren naar elkaar in literatuurland?
Geniet toch van de pindakaasvloer in de hemel.
Morele censuur van vermeende vrijdenkers
Over de reis. Van Adriaan van Dis.
Ik vind het een prachtig boek!
Hij, Adriaan, is integer omgegaan met zijn geheime liefde. Ze heeft hem haar dagboeken gegeven. En deze goeie schrijver heeft ze gebruikt. Invoelbaar.
Wim T Schippers wordt in dit boek nergens negatief behandeld.
Witteman zal wat aan zelfonderzoek moeten doen waarom ze dit boek en Adriaan van Dis zo behandeld.
Tsjerk Adema
Ook ik las het boek van van Dis met stijgende verbijstering. Werkelijk niks werd aan de verbeelding over gelaten. Een document wat thuishoort in een la van het bureau van van Dis met in rood het opschrift: ONGELEZEN IN DE KACHEL GOOIEN!
Waarom ik het toch las? : schaamteloze nieuwsgierigheid.
Van Dis was natuurlijk ook in de rouw. Hij moest over haar schrijven, kon niet anders. Meteen.
Ik las het boek van Van Dis ook met stijgende afkeer. Hij heeft Schippers verwond, zoals Sylvia Witteman in haar column zegt, maar hij tast daarnaast de integriteit van Ellen Jens aan door de vaak gedetailleerde beschrijvingen van haar sterfbed. Het is onkies om de intimiteit van haar laatste dagen te gebruiken om haar toe te eigenen.
F. Willemsen weet: “Van Dis was natuurlijk ook in de rouw. Hij moest over haar schrijven, kon niet anders. Meteen.” Drang om te schrijven is wat anders dan drang om het geschrevene te publiceren.
‘F.Willemsen weet.’ ?
Ik weet dat iemand die een dierbare verliest in de rouw is. Adriaan van Dis was/is in de rouw. De rest van mijn ‘reactie’ weet ik niet, maar ik kan me indenken dat het zo gegaan is. Wat ik zeker weet is dat ik de column van Sylvia Witteman een column van niks vind. Misschien moeten we hopen voor haar dat Adriaan van Dis niet doodgaat deze week , want dan heeft zij hem vermoord.
Van Dis is natuurlijk een pedante kwast, maar dat was hij altijd al. Ik woon in het buitenland dus het het boekje niet gelezen, maar wel hier en daar plukken ervan meegekregen.
Dit doe je niet. Hij heeft kennelijk regelmatig Jens proberen over te halen Wim T te verlaten maar dat deed ze niet. Duidelijk toch?
Trouwens, de omgekeerde situatie, met Van Dis als echtgenoot en Wim T. als minnaar van Jens en schrijver van zo’n boekje, is in mijn ogen onvoorstelbaar.