Verschillende Surinaamse media melden dat Astrid Heligonda Roemer afgelopen donderdagavond is overleden. Roemer werd in 1947 in Paramaribo geboren en groeide uit tot een van de grootste en meest uitgesproken auteurs van het Nederlandse taalgebied. Haar debuutroman Neem mij terug Suriname kwam in 1974 uit en er zouden nog vele romans, poëziebundels en theaterteksten volgen.

In 2016 ontving Roemer de P.C. Hooft-prijs voor onder andere de ‘complexe verbeeldingen van de geschiedenis van Suriname’ in haar oeuvre. Zoals bij zoveel van haar prijzen was Roemer de eerste winnaar uit het Nederlands-Caribisch gebied. In een interview met Liter uit 2016 werd haar de vraag gesteld of dan eigenlijk niet ook de Nederlands-Caribische literatuur gelauwerd werd met de P.C. Hooft-prijs:

Nee, de bekroning heeft puur met mijn gepubliceerd prozawerk te maken. Ik draag mijn prijs om persoonlijke redenen op aan wat ik noem mijn “bloedgroepauteurs”: Bea Vianen, Edgar Cairo, Anil Ramdas en Frank Martinus Arion. Een literaire prijs is geen groepsprijs. Schrijven is geen teamsport.

In 2021 volgde de Prijs der Nederlandse Letteren. Een geestelijke uitreiking bij die laatste prestigieuze driejaarlijkse prijs kwam er niet, nadat Roemer volgens de mensen achter de prijs controversiële uitspraken over Desi Bouterse had gedaan. Het tekent de eigenzinnige rol die Roemer speelde in het publieke debat.

Haar laatste roman DealersDochter verscheen in 2023, maar in 2025 nog stond er een roman van haar op een belangrijke longlist: de Engelse vertaling van Over de gekte van een vrouw (1982) werd genomineerd voor de Booker Prize. Bij recensenten werd Roemers proza vaak als grillig en fragmentarisch getypeerd. In hetzelfde interview met Liter zei Roemer daarover:

Omdat ik in wezen geen verhalenverteller ben. Ik maak sculpturen van taal met een narratieve structuur. Mijn teksten zijn vooral kunstwerken. Wie mij goed leest ervaart dat en articuleert dat ook met sterke beelden zoals Elsbeth Etty doet. Sommigen snappen niet wat hen overkomt en die haken soms af en verwerpen mijn werk.

Dat laatste mag op kleine schaal dan zo zijn, op grote schaal was de waardering voor Roemers werk groot en daarmee is het Nederlandse taalgebied gisteravond een van haar meest gelauwerde schrijvers verloren.