Beginner’s luck

Na een lippengestifte kusafdruk op het kijkglas van mijn voordeur bevond ik mij ooit met mijn oud-leerlinge, de schone Quirina Taselaar, op een van de Canarische eilanden (ik weet niet meer welk, want we hebben die reis vaker gemaakt) en begaven ons toen eens naar een klein Casino in het toenmalige stadje. Zij zag er niks in, maar ik voelde een winstkriebel. Ik speelde klein, armoedig eigenlijk: dus rood en als die niet viel dubbelen en eventueel nogmaals. Een uitzichtloos gekut. En wat ik ook probeerde, ik liep langzaam leeg, 250 euro, mijn voorgenomen budget. Waarop ik Quirina 100 gaf, omdat ze het ook wel eens wilde proberen. En wat te denken? Ze speelde met stukjes van 20 euro en maakte met die slanke vingers van haar van 100 euro 400 euro! Iets dat nauwelijks mogelijk is bij dit spelletje.

Er bestaat een term: beginner’s luck, maar toen ze op het groene laken 200 voor zich had liggen drong ik aan: ‘Nu stoppen’, maar nee hoor, zij wist het beter. Ik ging aan de bar zitten en liet haar maar begaan. Af en toe stak ze een hand met fiches in de lucht. Tot het me te gortig werd en ik naar haar toeliep en vroeg wat ze in totaal gescoord had: 400 procent winst dus. Daarop verbood ik haar resoluut verder te spelen, want dit lever je op rood en zwart heus altijd in! En nu luisterde ze ook nog voor de verandering naar me, met een geheimzinnige glimlach om haar mond. En bij thuiskomst gaf ze aan haar moeder 300 euro van haar winst, hetgeen ze aan de speeltafel kennelijk al besloten had. She was a good woman, Quirina, om over de rest maar te zwijgen.

Na twee en een half jaar scheidden onze wegen, volgens afspraak, (ik was te oud voor haar, ongeveer een kwart eeuw.)

Maar bij een toevallige ontmoeting later bleek dat ze geheel verbitterd was geraakt betreffende mannen. Ze had twee zoontjes, van twee verschillende vaders, met wie ze niet samenleefde. Van mij moest ze ook niets meer hebben, want mannen wilden maar één ding; dat werk. Toen ik toch nog een aantal keren contact met haar zocht, om haar op te vangen, geld te geven, weet ik veel, wat kon ik doen, heeft ze een nieuw 06-nummer genomen.
        Ze haatte zelfs mij.
        Vrouwen, wie het weet mag het zeggen.
        Ik heb nog wel een boek aan haar gewijd, getiteld: De verering van Quirina T., dat op een haar na de Librisprijs won.

L.H. Wiener