Nieuws: Volwassenen vinden korte verhalen geschreven door AI boeiender en beter dan mensenwerk
Deze week blijkt uit onderzoek onder 1682 representatieve Amerikaanse volwassenen dat AI minstens net zo goed korte verhalen kan schrijven als mensen. Volgens The Guardian werden aan de participanten zes korte verhalen voorgelegd, waarvan drie geschreven door ChatGPT. De drie menselijke verhalen stonden in een literair tijdschrift of een korteverhalenbundel. Over welke verhalen kunstmatig waren, werd gelogen. Het resultaat? De deelnemers vonden de AI-verhalen zowel boeiender als beter geschreven.
Uit een andere test onder 905 volwassenen blijkt ook dat men niet in staat is een AI-verhaal van een echt verhaal te onderscheiden. Men scoort zelfs slechter dan je mag verwachten bij een willekeurig aanwijzen.
Deprimerend nieuws voor ambachtelijke schrijvers, al geeft het onderzoek een sprankje hoop: wanneer men dacht dat een verhaal geschreven was door een mens, werd het hoger beoordeeld dan het kunstmatige verhaal. Men wil dus blijkbaar wel graag mensenwerk lezen.
Het is nu wachten op uitgevers met karakter die op de betreffende boeken de disclaimer plakken dat ze (deels) met of door AI geschreven zijn, zodat de lezer een geïnformeerde keuze kan maken en er niet achter hoeft te komen in een interview of op een blog.

Eerst op schrijvers met karakter die zulks durven toe te geven. Ook al ben je per definitie een schrijver zonder karakter als je het van AI-kunstgrepen moet hebben.
Op zeker moment wil ik enkel nog boeken van vóór 202x lezen, tenzij ik ábsoluut zeker weet dat het AI-vrij geschreven (en geredigeerd) is.
“Deze week blijkt uit onderzoek onder 1682 representatieve Amerikaanse volwassenen dat AI minstens net zo goed korte verhalen kan schrijven als mensen.”
De impliciete definitie van kwaliteit in deze zin ljkt mij wel het een en ander tegen in te brengen. Zoals ook geldt voor het vergelijkbare onderzoek naar poëzie, zegt het volgens mij meer over de (wan)smaak van de gemiddelde mens – niet eens de gemiddelde lezer! Ik ben heel benieuwd hoe dergelijke onderzoeken uit zouden pakken wanneer de participanten zouden worden opgedeeld in groepen (bijvoorbeeld professionele lezers (critici), enthousiaste amateurlezers van literatuur, niet-lezers, lezers van ‘literatuur’ versus lezers van genre-fictie, hoog- versus laagopgeleiden, enzovoort.)
Ik weet niet of je wel eens naar de gedichten hebt gekeken van dat poenk dat dat anders uit zou pakken. Ik weet niet of je wel eens naar de teksten heb gekeken die bij deze onderzoeken aan mensen worden voorgeschoteld (wat ik bij dit onderzoek niet heb gedaan, maar wel bij het onderzoek naar poëzie) maar je moet wel een érg relativistische opvatting over esthetiek aanhangen om te beweren dat die beter zijn dan de teksten van mensen, enkel omdat de gemiddelde persoon dat nu eenmaal vindt.
Dat mensen (ook niet-lezers) waarde blijven hechten aan teksten van menselijke origine vind ik wat dat betreft een interessantere uitkomst.
Over welke verhalen kunstmatig waren werd gelogen. Typisch een experiment waarbij bias een te grote rol speelt