Dietske Geerlings (1971) is docent Nederlands op een middelbare school in Zutphen. Ook schrijft zij romans, verhalen en poëzie. Daarnaast schrijft zij essays over literatuur, Eerste Indrukken voor ooteoote.nl en recensies voor Poëziekrant en DLVA.
‘starend in het wak van wat als dat niet waar is’ Je kunt even verdwijnen, ook als je zichtbaar bent voor iedereen, zo zegt het motto van Patti Smith in
Kiezen voor de oorspronkelijke versie van Infinite Jest van David Foster Wallace uit 1996, juist nu de Nederlandse vertaling beschikbaar is, klinkt wellicht wat vreemd, maar ik had nog nooit
‘de vrijheid om te doen waar je geen zin meer in hebt’ Internationaal is er steeds meer aandacht voor de Deense Tove Ditlevsen (1917-1976). Olga Ravn heeft in Er woont
Vlierefluiters onder de kinderen Bij de uitreiking van de Ida Gerhardt Poëzieprijs nam laureaat Daniël Vis twee vrienden en collegadichters mee naar Zutphen, Dean Bowen en Jonathan Griffioen. De laatste
Lezen met een breekbaar ei tussen de regels Er hangt een man ondersteboven in een eik. Zijn linkervoet zit muurvast geklemd in een vork van twee takken. Hoe hij in
Een slotakkoord van hoop ‘What cannot be avoided, must be welcomed’ is het motto van William Boyd in de nieuwe roman Het einde van Erna Ankersmit van Anna Enquist. Het
Met een wolkjeskan voetje voor voetje naar huis schuifelen In de meeste delen van de fraaie wandelboekjesreeks Terloops van uitgeverij Van Oorschot kom je terecht in iets wat veel meer
‘Zijn bedrieglijke schoonheid zwaait hier al te lang de scepter’ ‘In het donker verder lopen zonder te weten waar je naartoe gaat’ staat op de achterkant van Een schimmig bestaan,
‘Het komt niet alle dagen voor dat ik zo diep ga’ Het lijkt of de hele wereld via allerlei verschillende media kan meekijken met willekeurig welke oorlog in welk werelddeel
In retraite op een eiland in Ierland Het lezen van Heksensteen van Sinéad Gleeson voelt een beetje als voor een poosje in retraite gaan in de ongerepte natuur van Ierland.
Schroom en verwondering In brons kijkt ze over de IJssel, klein, eenvoudig, maar zo fier rechtop, in weer en wind. Je zou bijna denken dat ze onaantastbaar is, maar uit
Een verhaal om in te verdwijnen Toen ik een jaar of vijftien was, typte ik dichtbundels van Vasalis over, op een mechanische typemachine waarvoor ik lange tijd gespaard had. Driehonderdvijftig
Tekstweefsels ‘Voor een vrouw is het, begrijp dat dan, altijd Scheherazade’ (Renata Adler – Pikdonker) is een van de twee motto’s uit de debuutbundel Tekstielen van Sarah de Koning. Met
‘op een gemiddelde dag trekken we duizenden lijnen’ iedereen blaakt van vertrouwen behalve ik ik blijf heen en weer lopen naar de werkbank en voel goed aan alle takken, laat
‘hoe het langzaam woorden kreeg en lucht genoeg’ Er bestaat flessenpost, waarvan je een bepaald gewicht verwacht, alleen al vanwege het glas, omringd door een flinke hoeveelheid water, een eindeloze
‘Misschien hadden we zelfs nooit bestaan’ Je kunt een verwaarloosde en mishandelde hond binnenlaten, verzorgen, geruststellen. Je kunt hem bij je aan tafel noden en je kunt zelfs je bed
Het verloren paradijs verborgen onder glaskruid Wat gebeurt er als je het verloren paradijs van de kindertijd probeert te betreden? Dat is onmogelijk natuurlijk, maar stel dat het wel zou
‘maar ik schrijf je een probleem met een gesloten deur’ Het hart ligt op de tong, dacht ik even, toen ik de debuutbundel bleke gesp, beige zoom van Roelof Schipper
De kracht van poëzie, zelfs als het een roman betreft Als dichter kun je je debuutroman maar het beste beginnen met poëzie: ‘De eerste keer dat mijn vader stierf deed
De schoonheid van de menselijke ziel Niet eerder zag ik het steeds maar van kleur en vorm veranderende karakter van een fijnbesnaarde ziel zó wonderschoon bijeengehouden in de taal als