Lijken in de kast

‘Moet je zien hoe die ruggengraat verdraaid is. Een kielvormig borstbeen ook. Zal een krom wijffie geweest zijn. De linkerschouder komt helemaal omhoog. Die hebben ze niet recht in de kist kunnen krijgen.’ Walter Tervoort is als archeoloog bezig om samen met zijn medwerkers grafkelders in een kerk in kaart te brengen. Wie ligt er? Hoe liggen ze en waarom liggen ze er? De fascinatie voor de dood neemt hij ook mee naar huis waar hij bezig is om dieren te ontleden. ‘Geen mooiere botten dan beverbotten.’

Walter is een man van middelbare leeftijd, zonder relatie. Om zijn seksuele lusten te bevredigen heeft hij een vaste afspraak met een vrouw die er in de avonduren wat bijklust. Als zij daar een eind aan maakt, probeert hij via een escortbureau een nieuw meisje. Vera komt naar zijn huis, is adrem en geestig, intelligent en zakelijk, hartstochtelijk en innemend. Hoewel hij niet op jonge vrouwen valt, is duidelijk dat Walter binnen de kortste keren kinderlijk verliefd is.

In haar eerste roman bij uitgeverij Querido zet Rascha Peper de tegenstellingen scherp neer. Aan de ene kant de man die altijd in het verleden graaft en bezig is met een reconstructie en aan de andere kant de man die door een verliefdheid weer volop in het heden meedraait. Dat gaat goed tot het moment waarop Walter er achter komt dat Vera, een schuilnaam, eigenlijk de dochter is van zijn ex; de dochter die zij gekregen heeft direct nadat zijn ex een punt achter de relatie heeft gezet en met een andere man het bed ging delen. Bij Walter sluipt er een spoor van twijfel in zijn hoofd. Stel dat Vera nu toch zijn dochter blijkt te zijn? lees verder ›