zaterdag 28 januari 2012 | Nick ter Wal | 0 reacties
Ooit schreef ik lange, idiote lemma’s. Facebook was nog voor Harvard-studentjes, FarmVille voor Texaanse cowboys, Chess voor stamgasten van Café Wolthoorn & Co. Wikipedia was mijn schouwtoneel en mijn uitlaatklep. Elke nul moest een één worden.
Maar de grijze muizen en de kommaneukers namen de overlegpagina’s over. Elke door mij aangebrachte wijziging in een lemma, hoe miniem ook, werd door moderators subiet ongedaan gemaakt, bediscussieerd, herschreven, afgebrand, opnieuw geplaatst. Zo werd het nut van de bibliofiele bibliografie van Gerrit Komrij binnen een dag in twijfel getrokken. Wikipedia: een politiestaat.
Dichters zijn ook niet dol op de online-encyclopedie. Het was Komrij die Wikipedia onlangs met de oude Winkler Prins vergeleek: ‘Prachtig, maar gammel. Snel, maar ongelijk van kwaliteit. Nu eens bizar uitgebreid over iets onbenulligs, dan weer te summier over zaken van tijdlozer aard.’ Vervolgens stoeiden een Wikipedist en een Wikipediaan met deze uitspraak op de overlegpagina van het lemma Gerrit Komrij. Een metadiscussie in de klassieke Wiki-traditie. Die overlegpagina’s hebben de opmaak van een voetnoot bij een voetnoot bij een voetnoot ad infinitum.
Menno Wigman zag in 2010 een zinnetje uit een oud interview uitvergroot terug in zijn lemma. In Knack was hij boos: ‘Een of andere onbenul heeft op mijn Wikipedia-pagina geschreven dat ik een, twee goede gedichten per jaar schrijf en sindsdien ga ik door voor de luiste dichter van het land.’ Die uitspraak, vergelijkbaar met ‘Wigman’s production rate is not high’ (Poetry International), werd kort daarna geschrapt. Wiki ziet alles.
vrijdag 27 januari 2012 | Jan-Willem Dijk | 0 reacties
De schaal van pacifisme
Wat is het nut van oorlogvoeren? Wie doet er mee en wie haakt er af? Wat doet een soldaat die oog in oog staat met zijn tegenstander? Door wie wordt je beïnvloedt en welke prijs betaal je om je eigen opvattingen te laten gelden? In De jongen in de gestreepte pyjama van John Boyne werd de Tweede Wereldoorlog door de ogen van de jonge Bruno bekeken, die niet snapte wat er toch allemaal aan de hand was in zijn achtertuin. Wat moesten die boerderijen daar en waarom liepen alle boeren in gestreepte pyjama’s? In De witte veer maakt de onschuld plaats voor de ideologische opvattingen over het al dan niet uitroeien van de tegenstander. ‘We namen ieder een eigen positie in op de schaal van pacifisme tot onvervalst sadisme.’
Het is 1919. De oorlog is achter de rug. De jonge schrijver Tristan Sadler reist af naar Norwich om daar de zus te ontmoeten van Will, de omgekomen kameraad. Tristan heeft de brieven die Will en Marian elkaar stuurden tijdens de oorlogsjaren bewaard en komt ze terugbrengen naar de schrijfster. Tijdens de treinreis er naartoe, wanneer hij uitstapt, tijdens het inchecken bij zijn hotel; al vanaf de eerste bladzijde sijpelt de oorlog en zijn nalatenschap tussen de regels door. Tristan beoordeelt de mensen op hun capaciteiten, vult profielen voor hen in die hij alleen maar baseert op gezichtsuitdrukkingen. ‘Hij had niet daarginds kunnen zijn met ons.’ lees verder ›
vrijdag 27 januari 2012 | Coen Peppelenbos | 0 reacties
Deze week kwam in het nieuws dat het NNT de roman Woensdag Gehaktdag van Richard Klinkhamer op toneel gaat brengen. Maar daar blijft het niet bij. Ook de klassieker Montyn van Dirk Ayelt Kooiman krijgt een toneelversie. Acteur Yorick Zwart en regisseur Ludo Hoogmartens van De Zee theaterproducties maken deze voorstelling in samenwerking met filmmaker Arjen Hosper en musicus Wim Lots.
Montyn vertelt het waargebeurde verhaal van de Nederlandse kunstenaar Jan Montyn (1924). Op twintigjarige leeftijd neemt hij vrijwillig dienst bij de Duitse marine. Die keuze is bepalend voor de rest van zijn leven.
donderdag 26 januari 2012 | Bart Temme | 0 reacties
Menno Wigman is de nieuwe Stadsdichter van Amsterdam. Dat werd vandaag bekendgemaakt. In dichtvorm zal hij twee jaar lang belangrijke gebeurtenissen in de hoofdstad becommentariëren. Wigman is hiermee de vijfde stadsdichter van deze stad. Hij is de opvolger van F. Starik, Mustafa Stitou, Robert Anker en Adriaan Jaeggi.
Twee weken geleden verscheen nog de nieuwe dichtbundel van Wigman, Mijn naam is Legioen. De bundel is inmiddels al toe aan een tweede derde druk.
Zijn eerste publieke optreden staat voor vrijdag 27 januari gepland, tijdens het programma Verse Beats in The Sugar Factory. Op deze avond wordt ook afscheid genomen van F. Starik.
donderdag 26 januari 2012 | Coen Peppelenbos | 1 reactie
Op YouTube is vandaag een kanaal geopend waarop Ramsey Nasr gedichten voorleest uit de Nederlandstalige literatuur. Hij opent met het gedicht ‘Als ik dood zal zijn’ van J.H. Leopold. Het kanaal is een initiatief van Stichting Lezen in samenwerking met Cultura24. ‘Stichting Lezen wil met het project aandacht vragen voor het belang van voorlezen. Voorgelezen worden helpt kinderen en jongeren om liefde voor literatuur en leesvaardigheid te ontwikkelen.’
woensdag 25 januari 2012 | Bart Temme | 0 reacties
Opnieuw is een Vlaamse dichter in de prijzen gevallen. De dichter Jan Lauwereyns is met zijn bundel Hemelsblauw de winnaar van de VSB Poëzieprijs 2012. Hemelsblauw is volgens de jury een bundel ‘die taal als voertuig hanteert om tot zorgvuldig opgebouwde gedichten te komen waarin ook zeker de emotie niet ontbreekt. Een bundel waarmee de poëzie een nieuwe weg inslaat, een bundel die ons uitnodigt misschien wel geheel nieuwe horizonten te verkennen.’
De VSB Poëzieprijs is de prijs voor Nederlandstalige poëzie en wordt ieder jaar uitgereikt aan de beste Nederlandstalige dichtbundel van het voorgaande jaar. De winnaar ontvangt een geldbedrag van € 25.000,- en een bijzonder glaskunstwerk van Maria Roosen.
De NTR zal vanavond in het programma ‘Morgen Gedichtendag’ (Nederland 2 – 23:50 uur) verslag doen van de uitreiking van de VSB Poëzieprijs 2012.
woensdag 25 januari 2012 | Coen Peppelenbos | 0 reacties
Er staat nog geen letter op papier, maar toch besteedt het Dagblad van het Noorden vandaag al twee artikelen aan het toneelstuk ‘Woensdag Gehaktdag’ dat gaat over het leven van Richard Klinkhamer. Acteur Albert Secuur van het NNT las de gelijknamige roman van Richard Klinkhamer en besloot die om te bouwen naar een monoloog.
Verslaggever Eric Nederkoorn belde met Klinkhamer die in Amsterdam woont. De auteur is gematigd nieuwsgierig: ‘Ik zou best de première willen bijwonen. Moeten ze me wel mijn reiskosten vergoeden. Zó veel heb ik er nou ook weer niet voor over.’
Richard Klinkhamer vermoordde zijn vrouw Hannie en begroef haar in zijn tuin in Ganzedijk, zijn toenmalige woonplaats. In Woensdag Gehaktdag gaat het over die moord en vooral de aanzet daartoe en de straf die hij daarna moet uitzitten. lees verder ›
