Feestdagen

(vijf decennia geleden.)
Papa zat ietwat onderuitgezakt in zijn tv-stoel. Zus las in haar studieboek en ik zat in mijn vaste hoekje op het zeiltje op de grond – de vloerbedekking van Jabo moest nog langer mee – voor me een berg Bambinostenen, het Lego voor de armen. Moeder liep met een stofdoek door de kamer, aan haar arm het mandje met schoonmaakmiddelen. Een paar strengen haar hingen los uit haar knot. Ze liet ons alleen haar rug zien, de schouders hoog opgetrokken, een slordige knoop in de ceintuur van haar schort. Op dat moment wist ik, honderd procent zeker, we hadden het net op school geleerd met behulp van de partjes van plastic sinaasappels, dat wanneer ik ook maar één toon zou laten horen moeder onmiddellijk tegen me uit zou varen én dat ik zowel van zus als papa direct bijval zou krijgen. Ja, menswetenschap van de koude grond. De kachel brandde op een laag pitje, in de hongerwinter, een goede tien jaar voor mij geboorte, was het een stuk kouder geweest, aldus moeder. Ook de kindertjes in Afrika kwamen veelvuldig voorbij. Dáár hadden ze het pas moeilijk. Zus deed alleen maar of ze las, haar neus raakte bijna het papier, en papa volgde het programma op het schermpje net zo min als ik. Hij had zijn bril niet op. Lees verder »

HP/De Tijd, nou ja Dries Muus doet de boeken in zijn eentje, neemt het afgelopen boekenjaar door. Hoeveel waarde we moeten toekennen aan de man die Oude vrienden van Henk Spaan ‘een sterk debuut’ noemt ‘vol prachtige zinnen, levensechte personages en diep ontroerende scènes’ is zeer de vraag. Lees verder »

Misverstanden en misrekeningen

Dit boek gaat niet over motoronderhoud en ook niet over het Zen-boeddhisme, zo waarschuwde Robert M. Pirsig in 1972 de lezers van zijn roman Zen and the Art of Motorcycle Maintenance. Koos van Zomeren parafraseert die woorden op het omslag van zijn nieuwe verhalenbundel. Het verkeerde paard is ‘geen boek over paarden, maar over mensen en een van hun merkwaardigste liefhebberijen: op het verkeerde paard wedden’. Dat geldt bijvoorbeeld voor de politicus Vos, hoofdpersoon in het verhaal ‘De 16e mei’. Vos, ‘de gehaaide verkeersdeskundige uit de middelste rij van het rechter Kamerblok’, heeft zich ervoor beijverd dat het departement van Verkeer en Waterstaat weer eens aan de christelijke fractie zal toevallen, om dan door hemzelf te worden bezet. Het wachten is nog slechts op het telefoontje van ‘Nummer Eén’, de christelijke kandidaat-premier, in wie we Ruud Lubbers mogen herkennen. Lees verder »

In het dubbeldikke kerstnummer van Elsevier geeft de redactie een top 13 van de beste boeken van 2014. De volledige lijst met toelichting kun je vast wel op Blendle kopen voor 15 cent, wij geven de eerste 10 van Elsevier zonder toelichting. Lees verder »