Een gemotoriseerde engel en een mannelijke muze
De grand old lady van de Nederlandse literatuur wilde ze liever niet genoemd worden, te veel poeha, daar hield ze niet van. Hella Haasse, de schrijfster van een groot en hogelijk gewaardeerd oeuvre vond ‘een bejaard meisje’ een treffender omschrijving voor wie ze was. Gisteren werd in de Koninklijke Schouwburg van Den Haag een eerbetoon gehouden voor de op 29 september 2011 overleden schrijfster. De middag bestond uit twee delen: na de Hommage aan Hella, en een korte pauze, werden de prijzen van de Jan Campert-Stichting uitgereikt.
Omdat de uitvaart van Haasse plaats had gevonden in zeer besloten kring en de familie nadien toch wat overdonderd was door de stroom aan reacties van vrienden en bekenden van de schrijfster, werd in samenwerking met uitgeverij Querido en het festival Writers Unlimited besloten tot een herdenkingsprogramma. Verschillende literaire vrienden gaven acte de présence tijdens een uiterst gevarieerde bijeenkomst die aan elkaar werd gepraat door Pieter Steinz. Rudi Wester en Margot Dijkgraaf verhaalden over Haasse en haar werk in het buitenland; met name in Frankrijk was ze zeer geliefd hoewel haar naam, op z’n Frans uitgesproken, klinkt als hélas! Elsbeth Etty hield een warm pleidooi een film over Haasses leven te maken, redactrice Patricia de Groot vertelde over haar bezoekjes aan Hella ‘neem alsjeblieft nog zo’n kroketje mee’ en Willem Nijholt las, op de rand van een ereloge gezeten, passages voor uit De scharlaken stad en Het woud der verwachting. Jammer genoeg vond de laatste het nodig ook nog een brief uit zijn onlangs gepubliceerde correspondentie met Haasse voor te dragen: lieve Hella, nu ga ik slapen, welterusten hoor, lieve Hella en dat gelardeerd met wat jeugdherinneringen. Gustaaf Peek, Kees ’t Hart en M. Februari gingen wat inhoudelijker op Haasses werk in. Overigens deelde zij het publiek ook mee dat ze enkel en alleen bij Querido was gedebuteerd omdat de door haar zo bewonderde Haasse daar haar boeken liet verschijnen.
lees verder ›
A.F.Th. van der Heijden wint Constantijn Huygens-prijs
A.F.Th. van der Heijden (1951) ontvangt eind januari de Constantijn Huygens-prijs 2011 voor zijn hele oeuvre. Dat werd gisteren bekend gemaakt tijdens een radio-uitzending van Kunststof de Jan Campert Stichting maandag. Vorig jaar won A.L. Snijders deze prijs. Aan de prijs is een bedrag van 10.000 euro verbonden.
Erik Spinoy wint Jan Campert-prijs
De Jan Campert-prijs (5.000 euro), die jaarlijks wordt uitgereikt aan een bijzondere dichtbundel, gaat naar Erik Spinoy voor zijn bundel Dode Kamer. Spinoy is met deze bundel ook in de race voor de VSB-poëzieprijs.
Gustaaf Peek wint F. Bordewijk-prijs
Gustaaf Peek krijgt de F. Bordewijk-prijs voor verhalend proza (5.000 euro) voor zijn roman Ik was Amerika. Eerder won hij met dit boek de BNG Literatuurprijs.
Benny Lindelauf wint Nienke van Hichtum-prijs
De tweejaarlijkse Nienke van Hichtum-prijs voor jeugdliteratuur (5.000 euro) gaat naar Benny Lindelauf voor zijn boek De hemel van Heivisj. De schrijver ontving voor dit boek eerder de Woutertje Pieterse Prijs. Een recensie op Tzum.info staat hier.
Stichting Perdu wint G.H. ’s-Gravesande-prijs
De driejaarlijkse G.H. ’s-Gravesande-prijs voor bijzondere literaire verdiensten (5.000 euro) gaat naar de Amsterdamse literaire Stichting Perdu. Op het Perdu-blog reageert men zeer verheugd, men ziet ‘de prijs als een stevige steun in de rug in een periode dat experimentele literaire programmering sterk onder druk staat.’
Het leven verandert snel
Als schrijver Adri van der Heijden en zijn vrouw Mirjam Rotenstreich in 1988 ouders worden van een zoon, Tonio, krijgt hun bestaan een levensveranderende betekenis: het ouderschap. Het eerste doel, hun wil tot leven, is er in de eerste plaats op gericht hun zoon groot te brengen. En zoals veel liefdevolle ouders heeft vader Adri last van angstaanjagende gedachten over het leed dat zijn zoon eventueel zou kunnen overkomen. Met deze ondraaglijke gedachten valt te leven, ze zijn gelukkig fictie, ontstaan door angst en verbeelding. Op 23 mei 2010 wordt de angst werkelijkheid. In de nacht van zaterdag op zondag wordt Tonio door een personenauto geschept. ‘Nou, hier lag hij, Tonio. Dood. Ik had aldoor visionaire voorschotten genomen op wat onbegrijpelijkerwijs toch mogelijk bleek.’ lees verder ›
Op 26 mei verschijnt bij uitgeverij De Bezige Bij het boek Tonio, een requiemroman. Dat heeft de uitgeverij vandaag bekend gemaakt. Een jaar geleden op de Eerste Pinksterdag 2010 komt de 21-jarige Tonio van der Heijden, het enig kind van A.F.Th. van der Heijden en Mirjam Rotenstreich, bij een verkeersongeval om het leven. Het persbericht:
Van der Heijden doet het enige waar hij op dat moment toe in staat is: in zijn herinnering graven, aantekeningen maken, schrijven. Daarbij voortgedreven door twee dwingende vragen: wat gebeurde er met Tonio in de laatste uren en dagen voorafgaand aan de ramp, en hoe kon dit ongeluk plaatsvinden? Een zoektocht naar het wat en het hoe, die leidt langs verschillende ooggetuigen, vrienden, politiemensen, artsen en het mysterieuze meisje Jenny, dat in de laatste weken van Tonio’s leven een cruciale rol blijkt te hebben vervuld.
